بستگی داشت از کدام شهر میخواستی به آنجا بروی. اگر مبدا تهران بود، وقتی به ترمینال آزادی میرسیدی یا باید اقبالت بلند می بود و یک ماشین که مستقیم به فومن میرفت را پیدا میکردی، یا باید مسافر
اگر بحث های محیطی زیستی و کمبود جا در کار نبود، همیشه نوشتن بر کاغذ را به تایپ کردن ترجیح میدادم. در نوشتن روی کاغذ حس بیشتری جریان دارد. وقت هایی که هیجان را میخواهی نشان دهی پر رنگ تر و درهم مینویسی
در این روزهای کرونا زده، دیگر خبری از آن نشاط و بامزگی اوایل شیوع ویروس منحوس کرونا نیست. دیگر هیکس نان نمیپزد. هیچ پرستاری با روپوش و شیلد نمیرقصد. همه منتظر این غول کشنده کوچک هستند تا روزی در خانه